Enkele maanden terug hielp ik Lien en haar paard Geppetto bij het trailerladen.Zoals vele paarden had dit paard heel negatieve associaties  met trailers en trailerladen.

Gelukkig is dit meestal eenvoudig op te lossen. Je moet enkel weten hoe, wat, wanneer te doen. Uiteraard zonder dwang, zonder iemand die als een gek met een zweepje staat te wapperen, zonder dubbele longe om de achterhand, maar wel richting ontspanning!

Geppetto

Hieronder kan je Lien haar ervaring lezen met mijn manier van werken.

Eind april kocht ik mijn paardje Geppetto, toen nog een nerveus beestje, maar met een eerlijk, lief karakter.

De proefritten gingen redelijk. Geppetto is een gevoelig paardje en verzette zich toen nog snel. Het bit was geen vriend. Alleen op het einde van de proefritten zag ik glimpsen van wat voor een goed rijpaard hij zou kunnen zijn. Daarom kocht ik hem.

Niet alleen tijdens het rijden was er verzet, ook naast Geppetto ging het niet eenvoudig. Hem simpel van stal halen, hem ergens heenbrengen, kon stuiten op verzet. Hij wou me niet volgen en respecteerde ook mijn ruimte niet. Hij zou door me heen gelopen zijn, moest hij gekund hebben. Als hij zich in “een benarde situatie” bevond, bleef het niet enkel bij wegvluchten en op mij lopen. Dan kon hij zich lostrekken en steigeren.

Zo’n benarde situatie was het trailerladen. Ik dacht dat ik er hem met koekjes misschien op zou krijgen. Never have I been so wrong. De vorige eigenaar wou er een zweep bij halen om Geppetto op de trailer te jagen, gelukkig heb ik hem dat kunnen afraden.

Tijd was geen probleem. Ik heb geduld in alles wat ik doe, ook al had het me uren gekost, voor mij geen probleem. Alleen lukte het me niet om mijn paard op de trailer te krijgen en was ik ten einde raad. Mijn pogingen maakten niks uit en bleken Geppetto alleen maar meer van streek te maken…

Gelukkig was Gary daar ook toevallig, savior in need. Hij reed daar met een paardje van een van zijn klanten en had me gelukkig zien sukkelen…

Zonder aarzelen stapte hij af, gaf zijn paardje aan mij en zette zijn schouders onder wat voor mij een onmogelijke taak leek: mijn paard rustig, zonder dwang, op de trailer krijgen.

Gary leerde Geppetto eerst om menselijke ruimte te respecteren, om te luisteren naar wat ‘de mens’ te vertellen heeft. Dat ging letterlijk niet zonder slag of stoot. Mijn paard verzette zich, steigerde, liep onrustig heen en weer, bijna tegen de laadklep van de trailer aan. Geppetto zou zichzelf, door zijn eigen onrustigheid, iets aangedaan kunnen hebben.

Gary gebruikte een carrot stick en een lang touw (bevestigd aan Geppetto zijn halster). Geppetto had dus zeker en vast bewegingsvrijheid en kon zelf zijn stappen beslissen, maar moest wel rekening houden met Gary zijn aanwezigheid. Hij mocht Gary (en de trailer) allesbehalve voorbijlopen.

De carrot stick en een strakker touw staan voor spanning. Gary leerde Geppetto om te kiezen voor ontspanning, rust: een losser touw. Koekjes of snoepjes kwamen niet aan bod. Ontspanning was te vinden vlak voor de trailer. Nog meer ontspanning in de trailer. Zou Geppet erin gaan?

Gary kon, tot mijn verbazing, Geppetto stilletjesaan naar de trailer brengen. Eigenlijk verkeerd uitgedrukt. Niemand bracht mijn paard naar de trailer, mijn paard besliste dat volledig zelf: hij nam letterlijk zèlf stappen om naar de laadklep te komen en kreeg ontspanning, een losser touw en rust, als beloning.

Geppetto beschouwde de trailer niet langer als een enge, smalle, donkere plek, waar getrek en geduw plaatsvindt, maar als een plaats van rust en ontspanning.

Mijn paard ging stilletjesaan, met kleine stapjes, dieper de trailer in. De eerste pogingen kroop hij er ook terug uit. Maar snel besefte Geppetto dat er niks gebeurt als je de trailer ingaat. Uiteindelijk stond Gepet volledig in de trailer en was hij compleet rustig.

Zonder Gary was me dit nooit gelukt. Gary weet wat werkt in welke situatie. Hij kan een onrustig en daardoor gevaarlijk paard transformeren in een rustig, lief paardje. Zeer bewonderenswaardig!!

 

 

Share